|
452.
پرسش:
سوره اخلاص به چه معنی است؟
پاسخ:
سوره إخلاص. سوره صد و دوازدهم. چهارتا آيه دارد. إخلاص بمعنی: خالص نمودن (زدودن
ناخالصی) است. از آنجا که آيات سوره، تصور انسان از خدا را از ناخالصی پاک
ميکنند
إخلاص ناميده شده است.
"سُورة
":
ترکيبی است از "سور" بمعنی: ديوار بلند دور شهر و "ة" ( تاء وحدت). بمعنی: يک شهر
دربرگرفته شده با ديوار بلند. و بمعنی: منزلت بلند پايه نيز هست. و نامگذاری هر
فصلی و بخشی از قرآن بنام سوره، تصويری از 114 شهر کوچک و بزرگ دربرگرفته شده توسط
ديوار بلند به ما می دهد. و چنين شهری نيز ويژگيهای خود را دارد از جمله حفاظت و
قوانين ونظام داشتن آن.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (1) اللَّهُ الصَّمَدُ (2) لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ
(3) وَلَمْ يَكُن لَّهُ كُفُوًا أَحَدٌ (4)
« بگو: او خدای يکتا است ـ خدا در همه جا هست ـ نزائيده و زائيده نشده
ـ
و به منزلت
او نيز کسی نبوده است».
"أَحَد":
دو تا واژه أحَد وجود دارد. يکی از "وحد " میآيد بمعنی: يکی، يکتا و يگانه از نظر
کيفيت. و "خدا يکتاست" يعنی چيزی مانند خدا وجود ندارد، خدا ماده نيست، انرژی نيست،
زمان و مکان و مواردی از اين قبيل که ما می شناسيم نيست. و "أحَد" ديگری که در اصل "أحد" است بمعنی:
کسی، انسانی، شخصی، نفری. ( در آيه نخستين بمعنی اولی و در آيه آخرين بمعنی دومی
آمده است.)
"صَمَد"
يعنی: چيزيکه در درون خود جای خالی ندارد. و اينکه "الله صمد" است بمعنی: خدا در
درون خود جای خالی ندارد، به اين معنی است که: جائی خالی از خدا وجود ندارد و خدا
همه جا هست.
جمله " لم يَلِد
" بمعنی: نزائيده، پاسخ به اين پرسش است که " خدا هستی را چگونه آفريده و از کجا
آورده است"، و به اين معنی است که خدا هستی را از خود درنياورده است، بلکه چنانکه
در آيات ديگری آمده است هستی "اراده خدا" است. و " لَم يُولَد " بمعنی:
زائيده نشده است، پاسخ به اين پرسش است که خدا از کجا و چه وقت هستی یافته است، و
به اين معنی است که خدا زمان بوجود آمدن ندارد و از چيز ديگری به هستی نيامده است،
بلکه خود وجود داشته است.
"کُفُو": همتا و
همانند در قدر و منزلت، هم قدر، هم منزلت.
آيه
نخستين وجود چيزی يا کسی "به کيفيت خدا" و "از نوع خدا" را نفی می کند و آخرين آيه
"وجود کسی به کيفيت و نوع ديگری" ولی به منزلت خدا، را نفی می کند.
21 شهريور 1396 12/09/2017
قـبـلـی
بـعـدی
|
