|
هـسـتـی
آغـاز هـسـتـی
« و فضا را، ما
آنرا با نيروی ويژه بنا کرديم، و
اين ما هستيم که
پیوسته
آنرا گسترش می دهيم»!
«سماء»:
چیزیکه در بالا قرار دارد (بالای سر قرار دارد)، و به بالای هر چیزی سماءِ آن گفته
می شود (و به پائین آن زمین آن).
ابتدا
به درخت که بالای سر قرار دارد سماء گفته شده و بعد به گیاه تعمیم داده شده، و شاید
به خاطر اینکه گیاه بالای زمین قرار دارد به آن سماء گفته شده است. سماء در برابر
ارض (زمین) مؤنث است و مذکر هم بکار میرود. سماء
هم
مفرد و هم
جمع هر دو می آید و جمع آن سماوات است. سمائی که بمعنی باران است مذکر میآید.
سماء در آیه بمعنی فضاء آمده است و می
تواند مجاز باشد، که بمعنی "محتوای فضا"
خواهد بود و میتواند بمعنی خود فضا
باشد، که در این صورت به این معنی خواهد بود که گسترش فضا و گسترش
محتوای آن با هم هستند و فضا بدون محتوای آن وجود ندارد.
نکات آيه:
1ـــ فضا پيوسته در گسترش است:
وقتی
منبع نور به طیف نور نزدیک می شود
امواج نور آن بهم فشرده می شوند و خطوط
سیاه در
طيف به طـرف رنگ آبـی جابجا می شود. و
وقتی منبع نور
از
طیف نور دور می شود خطوط
سياه در
طيف به طرف رنگ قـرمز جابجا می شوند.
وقتی
انسان از طـيـف نور
سـتارگان کهـکشانها تصوير می گيرد و آنها را با هم مـقايسه می کند، می بيند که خطوط
طيفی آنها در نظام تجزيه طيفی در جائيکه می بايست
باشند نيستند، بـلـکـه بـه سمت خط
قـرمـز طيف جابجا شده اند. معنی اين جابجائی اين است که
ستارگان پيوسته از ما دور می شوند و اين به اين معنی است که کهکشانها پيوسته
از ما دور می شوند. و
اين به اين معنی می شود که فـضا (يعنی جهان) پـيوسته در حال گسترش است.
یعنی
همان چیزی که آیه گفته است.
2ـــ فضا با نيروی ويژه بنا شده است:
"پيوسته در گسترش
بودن هستی" به اين معنی است که هر چه رو به عقب برمی گرديم نتيجه اين می شـود کـه
کـهکـشانها به هم نزديک و نزديک تر میشوند. تا اينکه بالاخره هـمه جرم و انرژی
موجود در جهان
در يک نقطه به هم می رسند. و نتيجه اين می شود که همه جرم و انرژی
موجود در هستی در ابتدا در يک نقطه مـتمـرکز
بوده و ضمن يک انـفجار به هر سو پخش و پراکنده شده و جهان کـنونی مـا شکـل
گـرفـته است. زمان آن انفجار حدوداً 18 ميليارد سال پيش تخمين زده می شود.
پس از
پخش و پراکنده شدن جرم
و انرژی
اولـيه با
نيرو
(يا بعبارتی با انفجار)، هـر يک از سـيارات و خورشـيـدهـا نـيـز بنوبه خود با نيرو
متولد می شوند. به اين شکل که ابتدا نيروی جـاذبـه آغـاز به جـذب مـواد و عـناصر بدور خود می کند و رفـته
رفـته سياره يا خورشيد بزرگ و بزرگ تر می شود و شکـل می گيرد.
پـايـان هـسـتی
«
روزی که فـضا را مانند پيچاندن طومار نوشتار پيچانده و جمع کنيم، آنرا به
همان
ترتيبِ آغازِ آفرينشِ خود باز خواهيم گردانيد».
نکات آیه:
1ــ
فضا (هستی)
مانند پيچيده و جمع شدن طومار نوشتار پيچيده و جمع خواهند شد:
در آينده ( که زمان
دقيق آن معلوم نيست ولی ميلياردها
سال
تخمين زده میشود) کهکشانها آغاز به پيچيدنِ طومار گونه به دور خود و بلعيدن اجرام و
انرژی خود خواهـند نمود، و بعد نيز همديگـر را خواهند
بلعيد، و در نهايت همه در يک
نقطه بلعـيده و جمع و متمرکز خواهند شد.
2ـــ هستی در
آغاز خود در
يک جا جمع و متمرکز بوده است:
"پيچاندن و
جمع
نمودن هـستی و برگردان آن به وضعيت آغازين خود" که آيه از آن صحبت میکند،
به
اين معنی است که جهان (يعنی: همه
جرم و انرژی آن) در ابتدا در يک نقـطه جمع و
متمرکـز بوده است. و اين چيزی است که انسان در
قـرن بيستم يعنی 1400 سال بعد از
گفـته قـرآن به آن رسيده است.
3ــ شکل هستی:
"به
هـم جمع شـدن دوباره هـستی" به اين معنی هست که جهان
مانند
يک
بادکنک می ماند که کهکشانها در سطح آن قـرار دارنـد. در صورتی که بشکل ديگر می بود
برنمی
گشت. مثلاً اگر مسطح می بود تا ابـد به گسترش خود ادامه
می داد. (البته در صورت برگشت قانونمند. و گر نه با اراده خداوند به هر
حالتی که باشد برمی گردد).
بخش قبلی:
مـقـدمـه
بخش بعدی:
سـتـارگـان
|
