صفحه اصلی زبان فارسی

157. پرسش: آيا در قرآن وجود يك ناجي براي بشريت بعد از رحلت حضرت محمد (ص) تاييد شده است؟ چنانكه شيعيان اين ناجي به مهدي  و مسیحيان آنرا به حضرت مسيح و زرتشتيان آنرا به سوشيانت و... نسبت مي دهند؟ آيا اين امر با اين گفته كه قرآن كتاب رحمت و فضيلت تا روز قيامت مي باشد، در تناقض نميباشد؟

پاسخ: در قرآن نوید ظهور یک ناجی برای نجات بشریت داده نشده است. اگر درست باشد که ظهور یک ناجی برای نجات بشریت و درست نمودن یک جامعه یک پارچه و یگانه جهانی در چشم انداز تاریخ باشد، از آنجا که این مسئله طبعاً بزرگترین مسئله تاریخ است، منطقاً می بایست آیات زیادی در رابطه با نحوه ظهور وی، و در رابطه با نحوه مبارزه و پیروزی وی، و همینطور در رابطه با ویژگیهای جامعه ای که درست خواهد نمود در قرآن وجود می داشت، ولی نیست.

از طرفی ظهور یک ناجی و درست نمودن یک جامعه عدل جهانی با ویژگیهائی که برای آن بیان می شود (مانند دیکته نمودن حق و قسط و عدل و برابری و میزان حق مالکیت و غیره) با خیلی از آیات قرآن تناقض دارد. از جمله:

ـ با آیه 140 سوره آل عمران که می گوید خداوند روزگاران را میان مردم دست بدست می کند، ( و تلک الایام نداولها بین الناس: چنین دورانهائی را میان مردم دست بدست می کنیم). از زمان نزول این آیه تا کنون که این آیه درست درآمده و روزگاران چه در سطح داخلی و چه در سطح جهانی میان افراد و خاندانها و کشورها دست بدست شده است.

ـ با آیه 62 سوره عنکبوت تضاد دارد که می گوید: خداوند رزق کسانی از بندگان خود را کم و زیاد می کند (که برای آزمایش نمودن آنهاست که ببیند در شرایط رفاه و برخورداری و در شرایط تنگدستی چکار ميکنند).

ـ با آیه 48 سوره مائده که می گوید: اگر خدا می خواست همه شماها را یک امت یگانه می کرد ولی خدا می خواهد در آنچه به شما داده شما را آزمایش کند. (یعنی اگر خدا می خواست با زور و یا بطور طبیعی همه را یک امت یگانه بکند این کار را می کرد، ولی وی خواسته که زندگی بصورت میدان آزمایش باشد، و امکان خوبی و بدی نمودن، ستم نمودن و با ستم مبارزه نمودن، مرفه زندگی نمودن و انفاق نمودن، و غیره برای انسان باشد. و هر کسی با آزادی و اراده و خواست خود رویه زندگی خود را انتخاب کند).

به این ترتیب روی کار آمدن یک حکومتی که حق و قسط و عدل و میزان حق مالکیت و غیره را دیکته کند، طوریکه کسی نتواند بیش از نیاز خود داشته باشد، یا کسی امکان دزدی نمودن نداشته باشد، و غیره با بخش زیادی از قرآن تضاد دارد.

در تاریخ بارها مسلمانان برای یک خانواده نمودن جامعه و جوامع بزرگ انسانی اقدام نموده اند ولی موفقیتی نداشته است. مثلاً در سده های گذشته در عراق و در بحرین مسلمانان جنبشهائی با نگرشهای توحید انسانی ـ اجتماعی ـ اقتصادی و غیره تشکیل دادند، و در جمعی خیلی محدود یک زندگی توحیدی داشته اند (مثلاً همه مال و دارائی خود را روی هم ریخته اند و به اندازه نیاز خود از آن بر میداشته اند)، ولی برای گسترش دادن چنین نگرشی و راه بردنِ آن به جامعه نتیجه ای نگرفته اند. در سده اخیر نیز انسان با اندیشه ماتریالیستی و با نیروی نظامی می خواست جوامع انسانی را چیزی شبیه به یک خانواده بکند ولی نشد.