صفحه اصلی زبان فارسی

153. پرسش: چرا قرآن در آیه 16 سوره اسری می فرماید: و هر گاه اراده کردیم که سرزمینی را نابود کنیم به مترفین آن امر می کنیم که در آن به فسق بپردازند، تا نابودی حق آن سرزمین شود و بعد آنرا نابود ميکنيم؟ این آیه برای من مبهم است.

پاسخ: اسری 15ـ16: « مَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولاً ـ وَ إِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا : هر که هدایت را پذیرفت به سود خود آنرا پذیرفته و هر که به بیراهه رفت به زیان خود رفته است. کسیکه که بتواند بار بردارد نیز بار کسی را بر نخواهد داشت. پیش از اینکه پیامبری بفرستیم نیز کسی را مجازات نکردیم ـ و هر گاه خواستیم جامعه ای را نابود کنیم (یعنی هرگاه کار جامعه ای به نابودی رسیده بود) ثروتمندان آن را زیاد کردیم (یعنی تولیدات و محصولات آنها را زیاد کردیم و ثروتمندان آن زیاد شدند) و جامعه را عیاش نمودند، آنوقت بود که آن گفته (یعنی هشدار پیامبر آنها مبنی بر نابودی آنها) حق آنها شد (یعنی برای آنها چشیدنی تر شد که حق آنها آن اندازه از چشیدن بود) و آنرا (آن جامعه را) ویران کردیم ویران کردنی».

موضوع این آیه اینست که وقتی جامعه ای از نظر ستم و نادرستیها به نقطه مجازات برسد، خداوند آنها را در همان وضعیت مجازات نمی کند بلکه آنها را مرفه و برخوردار می کند، و بعد آنها را مجازات و نابود می کند، که مجازات و نابودی برای آنها در شرایط رفاه و برخورداری سخت تر است.