صفحه اصلی زبان فارسی

127. پرسش:  آيا "نذر كردن" ريشه قرآني دارد يا خير؟ آيا "نذر غذا" و يا "نذر قرباني" صحيح مي باشد؟ آيا خوردن "غذاي نذري" حلال مي باشد؟ (مثلا غذا نذر امام حسين مي كنند؟ يا نذر حضرت عباس؟)

پاسخ: نذر از نظر لغوی بمعنی: "خود را مسئول و موظف به انجام کار خوبی نمودن" است. (یعنی انجامِ کاری که وظیفه و مسئولیت و تعهد انسان نیست ولی انسان برای اینکه برای خود خوبی کرده باشد  خود را داوطلبانه مسئول و موظف و متعهد به انجام آن می کند. مثلاً من برای اینکه کار خوبی برای خودم کرده باشم، خود را موظف می کنم که ماشین دوستم را بشویم. در لغت به این عمل نذر گفته میشود).

« نـَذر کردن» در قرآن هست، (از جمله در آیه 270 سوره بقره آمده). از نظر قرآن انسان برای اینکه برای خود کار خوبی کرده باشد و به خوبیهای خود نزد خداوند اضافه کرده باشد می تواند از جمله در سالگرد درگذشت کـسـی نـذر کند ( یعنی: خـود را مـسـئـول و مـوظـف و مـتـعـهـد کـنـد) که مثلاً به عده ای غذا بدهد، یا نوشیدنی بدهد، یا مثلاً مردم را با ماشین خود مجانی منتقل بکند، و یا هر کارِ خوبِ دیگری را برای دیگران انجام بدهد.

نـذر قـربـانی

« نذر قربانی» نیز مانند هر نـَذر دیگری، و در چهارچوب آیات قرآن در رابطه با " قـربـانـی" درست است. بنابر آیات قرآن چیزی که قربانی می شود باید "بنام خداوند" و "برای خداوند" باشد. در قرآن از جمله در آیه 3 سوره مائده: "چیزیکه با نامی غیر از نام خداوند سر بریده شود (« أُهِـلَّ لِـغـَيـْرِ الـلّـَهِ بِـهِ »)، و در آیه 173 سـوره بـقـره: "چـیـزیـکـه بـرای کـسـی غـیـر از خـداونـد سـر بـریـده شـود («وَ مَـا أُهِـلَّ بـِهِ لِـغـَيـْرِ الـلّـَهِ »)، هر دو تحریم شده است.