« اگر (آنکه از دنيا می رود) فرزندی داشت (پسر يا دختر) پدر و مادر وی هر کدام يک ششم می برند».

ما می دانيم که پدر جزء مردان است و مادر جزء زنان، و يک ششمی که هر کدام می برند برابر با يک ششمی است که ديگری می برد. و فرزند می تواند دختر باشد که از پدر بزرگ خود بيشتر می برد. و ما می دانيم که پدر بزرگ جزء مردان است و دختر جزء زنان.

بجای اينکه بپرسيم چرا زن نصف مرد می برد، می توانيم بپرسيم: چرا همه بازماندگان يکسان ارث نمی برند؟ و پاسخ اين پرسش در سوره يازدهم سوره نساء آمده است: «... آباؤكم وأبناؤكم لا تدرون أيهم أقرب لكم نفعا فريضة من الله إن الله كان عليما حكيما =  شما نمی دانيد "پدران و مادران شما بيشتر بدردِ شما خورده اند يا فرزندانتان". رهنمودهای مزبور ضوابط خداست، و خدا البته می داند که چه کسی بيشتر بدردِ چه کسی می خورد و خدا با حکمت کار میکند».

در این آیه مبنای سهامی که تعیین کرده را «میزان بدرد هم خوردن افراد» دانسته است. یعنی سهم را بر مبنای "حـق افراد" تعیین کرده است.

کسیکه رهنمود خداوند قبول دارد و آنرا اجرا میکند با آن مشکلی ندارد. و کسیکه آنرا قبول ندارد هم به بازماندگان خود می گوید که این را قبول ندارد و آنطور که خودش می خواهد ارث او را تقسیم کنند. و در اینصورت او هم منطقاً نمی بایست با سهام تعیین شده در قرآن مشکلی داشته باشد.

و اما در رابطه با محافل حقوق بشری باید گفت که ارث اساساً مسئله ای است خانوادگی. مسئله ای است میان پدر، مادر، فرزندان، خواهران و برادران. ارثی که تقسیم میشود نیز ملک شخصی پدر یا مادر یا خواهر یا برادر است. از ابتدائی ترین و بدیهی ترین حقوق شخصی هر فرد نیز اینست که حق دارد که ملک شخصی خودش (یعنی آنچه خود وی با رنج و زحمت و تلاش خود بدست آورده) را آنطور که خود می خواهد (که باورهای مذهبی خود خواسته او نیز جزء خواست اوست) میان افراد خانواده اش تقسیم کنند. محافل حقوق بشری یا دولت یا سازمان ملل یا دیگران نمی توانند برای کسی تعیین کنند که ملک شخصی خود را چگونه میان بازماندگان خود تقسیم کند.

16 دی 1381   6 ژانويه 2003

      قـبـلـی         بـعـدی