|
267. پرسش:
در قرآن
مشروب حرام نشده
است، منبع حرام بودن مشروب در اسلام چيست؟
پاسخ: مشروب در
قرآن همانطور که در پرسش آمده،
با واژه "حرام" يا با فعل مصدر
"تحريم" حرام نشده،
ولی در آيه نود
سوره
مائده از آن اجتناب داده شده است.
اجتناب دادن، حرام نمودن و چيزی زيادی بر حرام نمودن است.
اِجتناب مصدر مزيد از باب
افتعال است و از مصدر جَنَب درست ميشود. «جَنَب» يعنی: در کنار و پهلوی چيزی بودن
يا گذاشتن. وقتی جَنَب به باب افتعال ميرود کارکرد تَجَنُب (دوری نمودن، کناره
گرفتن) وارد مضمون آن ميشود و اجتناب بمعنی: نزديک نشدن به کنار و پهلوی چيزی، دور
ماندن از کنار و پهلوی چيزی ميشود.
مثلا اگر گرمای آتشی
به فاصله دو متری ميرسد، از آن آتش تا فاصله دو متری، جَنب آن (يعنی کنار و پهلوی
آن) است، و اجتناب از آن آتش بمعنی: بيرون ماندن و بيرون بودن از آن فاصله دو
متری است.
چنانچه
قرآن مشروب را "حرام"
کرده بود، در آن صورت
نميشد آن را نوشيد
ولی ميشد مثلاً در
انجمن مشروب خواران بود.
اما هنگاميکه از آن اجتناب
ميدهد، علاوه
بر اينکه آنرا حرام ميکند، از نزديک شدن به نوشندگان آن، تا مرزی که به محدوده سخن
و رفتار و حرکات آنها مربوط ميشود نيز پرهيز ميدهد.
15 مهر 1386 7 اکتبر 2007
قـبـلـی
بـعـدی
|
