|
پرسش 326:
معنی آيه 109 سوره توبه (أَفَمَنْ
أَسَّسَ بُنْيَانَهُ...)
چيست؟
پاسخ:
در آيات پيش از آيه 109 از مسجد حقيقی و مسجدی که بمنظور
فعاليت های ضد مذهبی درست شده صحبت می کند و پس از آن
چنين ادامه می دهد:
«آيا
کسيکه زيرساخت ساختمان خود را "بر تقوای از طرف خدا و
خشنودی وی"
ميسازد
بهتر است يا کسيکه "بر کناره بالایِ
جایِ
بلندی که آب خيلی از کنار آن خورده و فروريزنده است"؟ به
اين ترتيب به بوسيله آن در آتش جهنم فرو ميريزد. و خدا
افراد ستمگر را هدايت
نميکند.
(يعنی مسجد و آنچه خدائی است نمی تواند ستمگران را به
اهدافشان برساند)».
(«أَسَّسَ»:
فعل ماضی از مصدر تأسيس است و تأسيس يعنی: ساختن زیر ساخت
و زير بنا ـ «بنيان»: ساختمان در حال ساخت است ـ «تقوی»
يعنی: چيزی که انسان را از آسيب و گزند ديدن يا زدن حفظ می
کند. و در دين به آموزشها و
رهنمودهای دينی و هر چيزی گفته
ميشود که بکارگيری آنها انسان را از بدی نمودن يا ديدن حفظ
ميکند ـ «شفا»: لبه و کناره بالایِ جایِ بلند (در
روی زمين يا در درون زمين) است ـ «جُرُف»: جائي است
که آب بخش زيادی از کنار آن خورده و برده است، (آنچه در
تصوير می بينيم). «هـار»: اسم فاعل است بمعنی: فرو
ريزنده، (يعنی چيزی که سست است و در شرف فروريختن است)).
معنی آيه اينست که کسی که با انگيزه و
اهداف نادرست مسجد می سازد (که بعنوان يک عنصر قوی از آن
استفاده کند) مانند کسی می ماند که برود و بر کناره
بالایِ
جایِ
بلندی که آب خيلی از کنار آن خورده و فروريزنده است زير
بنا برای ساختمان بسازد. زير بنا هر چند برای نگه داشتن
ساختمان عنصری قوی است ولی هنگامی که زير آن سست باشد خودِ
آن زير بنا (يعنی وزن و سنگينی آن) وسيله ای
ميشود
برای فروفريختن آن ساختمان.
6 آذر
1387 26 نوامبر 2008
پرسش قبلی
پرسش بعـدی
|
