|
پرسش 249: در سوره صافات آيه 145 آمده است که ما يونس را در حالی که خسته بود به خشکی
افکنديم اما در سوره قلم آيه 49 خداوند می فرمايد که اگر لطف پروردگارش نبود يونس
نکوهش شده به خشکی افکنده
ميشد. آيا نوعی دوگانگی در اين آيات نيست؟
پاسخ:
صافات 145: « فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِيمٌ ». قلم
49: « لَوْلَا أَن تَدَارَكَهُ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاء وَهُوَ
مَذْمُومٌ ».
"سقيم": بيماری است که
رخسار وی
زرد و جسم وی ناتوان و وارفته است. آيه 145 سوره صافات
ميگويد:
او را در حاليکه بيمارِ زرد رخسار و وارفته جسم
بود به زمين بی درخت و گياه انداختيم. اين آيه
از وضعيت جسمی يونس هنگام انداخته شدن
وی
به خشکی صحبت ميکند.
«مَذمُوم»: بمعنی
کسي است
که بخاطر شانه خالی نمودن از زير بار کاری که بعهده وی بوده مورد نکوهش قرار
گرفته است. آيه 49 سوره قلم از نوع نگاه و قضاوت ديگران از کار يونس که کرده و
گريخته بوده، هنگام انداخته شدن وی به خشکی در صورتی که لطف خداوند شامل وی نمی شد
صحبت می کند.
آيه
اولی
توضيح
ميدهد که يونس هنگام انداخته شدن به خشکی، از نظر جسمی
چگونه بوده است. و آيه دومی توضيح
ميدهد
که در صورتی که خدا لطفی در حق يونس نمی کرد، زمانيکه يونس به خشکی انداخته ميشد،
قوم وی در شهر خود مشغول گفتن چه چيزهائی و چه قضاوتهائی در مورد وی
ميبودند.
دو آيه
مزبور از نظر موضوعی با هم فرق می کنند و دوگانه گوئی در آنها وجود ندارد.
25 شهريور 1386
16 سپتامبر 2007
پرسش قبلی
پرسش بعـدی
|
