بـنـام خـدا بـه تـارنـمـای قـرآن شـنـاسـی خـوش آمـدیـد

پرسش 231: واژه صابرين در آيه 177 سوره بقره بنابر سياق آيه می بايست صابرون باشد، چرا به صابرين تبديل شده است؟

پاسخ: در زبان عربی مسئله ای وجود دارد بنام "قطع" بمعنی برش و بريدگی سخن يا لحن سخن و نوشته برای جلب توجه و اهميت دادن و تکيه و تأکيد نمودن و مواردی از اين قبيل. اين مقوله در زبان گفتاری همه انسانها وجود دارد (ولی اينکه آيا در زبان نوشتاری در زبانهای ديگری هم وجود دارد يا نه من اطلاعی ندارم). مثلاً هنگاميکه آموزگاری در حال درس دادن باشد و شاگردی در خود فرو رفته و گوش نميدهد يا کسانی در حال بازی گوشی باشند، آموزگار برای اينکه توجه آنها را به درس جلب کند از سخن گفتن باز مي ايستد و يا لحن سخن گفتن خود را (با تندتر نمودن يا آرامتر نمودن يا کشيدن واژه ها) تغيير می دهد. وقتی آموزگار چنين می کند، آن شاگردی که در خود فرو رفته يا آنهائی که بازي گوشی می کنند به فضای کلاس می آيند که ببينند چه شد! چرا آموزگار ساکت شد! چرا آموزگار لحن خود را تغيير داد؟!

واژه صابرون در آيه مزبور نيز بنابر "قطع" به صابرين تبديل شده تا خواننده يا شنونده هنگام رسيدن به آن بايستد و ببيند چرا اينطور شده است. و می بيند که گوينده آيه، عمل قطع انجام داده صابرون را به صابرين تبديل نموده تا بگويد از ميان همه آنچه در آيه گفته، صبر کنندگان هنگام سختيهای فيزيکی و سختيهای خارج از بدن (مانند تنگدستی) و هنگام جنگ از همه مهمتر هستند. يعنی گوينده می خواهد بگويد: هنگاميکه کار هست، و ارزانی هست، و سلامتی هست، و زن و فرزند هست، و همه با آدم خوب هستند، و همه چيز بر وفق مراد پيش می رود، اگر کسی متدين باشد خيلی هنر نکرده است. ولی اگر کسی در بيماری و در شرايط سخت اجتماعی و در شرايط سخت جنگ صابر باشد، يعنی همچنان متدين باشد، اوست که هنر کرده است.