|
پرسش 65: قرآن می گوید خداوند «زمین و آسمانها را در شش روز آفریده است». منظور از
آسمانها چیست؟
پاسخ: جمله «خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ» که در چند جای
قرآن آمده البته بمعنی آفرینش زمین و آسمانها در شش روز نیست.
«سماوات» جمع سَـماء است. «سماء» بمعنی: چیزی است که در بالا قرار دارد (به هر چیزی
که در بالا قرار دارد سماء گفته میشود). در معنی دوم خود بطور مشخص به: ابر، باران،
هوا، درخت، گیاه، پرده، سقف، پشت حیوان (یعنی کمر آن)، منار، سایبان، سیاره، پدیده
فضائی، جو، آسمان و فضا اطلاق شده است. سماء به برخی از معانی خود جمع دارد و برخی
ندارد. مثلاً بمعنی آسمان جمع ندارد ولی به معنی جو جمع دارد
مانند خود واژه جو نیز
که عربی
است و جمع آن اَجواء است.
واژه
« اَیّـام» جمعِ «یوم» است. یوم چند تا معنی دارد. یکی بمعنی: زمان، دوره، مرحله و
روزگار است (چنانکه در فارسی نیز چنین است) ـ و یکی بمعنی: روز است (در
مقابل
شب)، و یکی دیگر هم بمعـنی: شبانه روز است (مثلا وقتی گفته میشود روز دوشنبه، شامل
شب و روز دوشنبه هر دو میشود). و در قرآن در سوره حج آیه 47 قرآن میگوید: « وَ
إِنَّ يَوْمًا عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ» یعنی: یک روز پیش
خدا (در معادلات خدا) برابر با هزار سالی است که شما می شمارید. (یعنی هزار سال
قمری).
و
جمله «خَلَقَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ
أَيَّامٍ» بمعنیِ:
«خدا سیارات و زمین را در شش مرحله (دوره) و یا شش هزار سال آفرید»
می باشد.
یعنی از زمانیکه
زمین و سیارات در کنار خورشید شکل گرفتند تا روزی که در جای خود (در وضعیت
امروزی خود) قرار گرفته اند زمانی معادل 6 هزار سال قمری طول داده است، و یا
آفرینش آنها در شش مرحله تکمیل شده است.
24 اسفند 1381
15 مارس 2003
پرسش قبلی
پرسش بعدی
|
