صفحه اصلی                          بـررسـی نـوشـتـه هـای مـخـالـف قــرآن

خدا

نویسنده در صفحه 22 چنین می نویسد:

در قرآن چنانکه قبلاً گفته شد خدا نه خدای هزار چهره تورات است ، و نه خدای دو شخصیتی انجیل ، بلکه خدائی در حد اعلی خودکامه است که اساساً پرسشهائی که میتوانند برای دو آئین توحیدی دیگر مطرح شوند در مورد او شدنی نیستند، زیرا که در بیرون از این خدا اصولاً هیچ واقعیتی و هیچ اختیاری وجود ندارد . هیچ تر و خشکی نیست که قبلاً در لوح محفوظ او ثبت نشده باشد و هیچ برگی نیست که بی اجازه او از درختی بیفتد. هیچکس جز به فرمان او بدنیا نمی آید و جز به فرمان او نمیمیرد و هر عزتی از او است و هر ذلتی نیز از او است. هر کس رستگار شود او رستگارش کرده و هر کس هم که به گمراهی رود او گمراهش ساخته است . هر کس که مسلمان شود به خواست او مسلمان شده است و هر کس هم که کافر بماند بخاطر اینست که خود خداوند او را کافر خواسته است . خود اوست که مهر بر دلها و و پرده بر گوشها و چشمها ی آنهائی میگذارد که میباید خطاکار بمانند . وقتیکه باید مردم شهری هلاک شوند خود او بر آنان حرام میکند که از کفر خود توبه کنند ، وقتی هم که باید صاعقه غضب خود را بر قومی بفرستد خود او حکام آن قوم را به راه فسق میبرد تا مستحق کیفر شوند ، و پس از هلاک آنان نیز اقوامی دیگر پدید می آورد و آنها را هم یکی پس از دیگری به خاک هلاک می اندازد تا سرنوشت هر قوم عبرت دیگران شود. حتی لباس مردمان به فرمان او برایشان دوخته میشود و خانه ها یا خیمه های آنان را به فرمان او برایشان ساخته یا افراشته میشود. او است که از شاخ و برگهای درختان یا از دامنه های کوهها برای مردم سایبانهائی در برابر خورشید میسازد ، و اوست که باغها و کشتزارها را به مزارع گندم یا تاکستانها و نخلستانها تقسیم میکند ، و باز هم اوست که برخی از میوه ها را برای خوردن بر برخی دیگر برتری ميدهدد.

در سی و دو سوره و بیش از دویست آیه از قرآن بطور پیگیر بر همه اینها تأکید نهاده شده است :

خداوند هر کس را که بخواهد به گمراهی میکشاند و هر کس را که بخواهد هدایت میکند " (ابراهیم ، 4 ، انعام، 125، رعد، 27، اعراف، 155، فاطر، 8، نحل، 9، سجده، 12، یوسف، 110، " هر که را بخواهد فهم ميدهدد و هر که را که نخواهد نميدهدد " (بقره، 255، 269، 372)،" هر که را بخواهد مسلمان کند دلش را به اسلام مایل میگرداند و هر کس راکه نخواهد دلش در پذیرفتن ایمان سخت میکند " (انعام، 25، 107، 125، کهف، 57، بقره، 70، یونس، 99، و 100، جاثیه، 33). هر کس را که بخواهد مشمول رحمت خود میکند و میبخشد ، و هر کس را بخواهد عذاب ميدهدد "(آل عمران، 74 و 129، مائده 18)، " هر که را که بخواهد عزیز میکند ، و هر که را بخواهد ذلیل میکند، به هر کس که بخواهد همه چیز ميدهدد و از هر کس که بخواهد همه چیز را میگیرد " (آل عمران، 26، اسراء، 21، 30)، " هر کسی را که خدا ذلیل کند دیگر کسی او را عزیز نمیتواند کرد" (حج، 16و 18، " خداوند هر کسی را که بخواهد فراخ روزی میکند و هر کس را که بخواهد تنگ روزی میکند " (رعد، 26، عنکبوت، 62، روم، 37، سبا، 39، نور، 21، 34، 46)، " و ما بعضی از مردم را بر بعضی دیگر برتری درجه دادیم تا عده ای از آنها عده دیگری را به خدمت خود گیرند " (زخرف، 32)، " آرزو و توقع بیجا در مزیتی که خدا برای بعضی بر بعضی دیگر قائل شده است مکنید " (نساء، 32)، "بنگر که چگونه بعضی از مردم را بر بعضی دیگر برتری بخشیدیم ، و البته در آخرت برتری بسیار بیشتری به تعضی بر بعضی دیگر خواهیم داد " (اسراء، 21)، چنین است کار خدا ، که هر آنچه خواسته باشد میکند " (آل عمران، 40)، " در کرده خدا چون و چرا نمیتوان کرد " (انبیاء، 23)، " هیچ مرد و زن مؤمن را در کاری که خدا و رسول او بدان حکم کنند اختیاری نیست " (احزاب، 36)، " هیچ مصیبتی به شما نمیرسد مگر به اذن خداوند" (تغابن، 11)، " هر کس خواستار دنیا باشد متاع دنیا را به او ميدهدیم ــ البته بشرط آنکه ما خود چنین اراده کرده باشیم ـ. آنگاه جهنم را نصیب او میکنیم تا با خواری بدان در آید "(اسراء، 18).

پاسخ:

نویسنده گفت خدائی که در قرآن است "خدائی در حد اعلی خودکامه است".

از اینکه خدا گذاشته که این نویسنده هر چه می خواسته در ضدیت با خدا و قرآن بنویسد روشن است که خدا چقدر خودکامه است! 

نویسنده گفت:

خداوند هر کس را که بخواهد به گمراهی میکشاند و هر کس را که بخواهد هدایت میکند " (ابراهیم ، 4 ، انعام، 125، رعد، 27، اعراف، 155، فاطر، 8، نحل، 9، سجده، 12، یوسف، 110،

در قرآن «کفر و ایمان» داریم و «هدایت و ضلالت». «کفر» و «ایمان» مربوط به رد کردن یا پذیرفتن خدا است، و«هدایت و ضلالت» مربوط به رفتار، برخورد، رویه، شیوه زندگی کردن، آخر و عاقبت خوب و بد داشتن، و پذيرفتن يا نپذيرفتن آئين اسلام. و بنابر آیات قرآن «کفر و ایمان» بدست انسان است، بجز در مواردی که فرد از مرز مشخصی عبور کرده باشد. مانند فرعون که هنگامی که داشت غرق می شد گفت ایمان آوردم! ولی زمانِ آن گذشته بود. و «هدایت و ضلالت» نيز هر دو بدست خود انسان است.

و در قرآن مشخص شده است که خدا چه کسانی را به ضلالت می کشد. آنها کسانی هستند که هدايت را نپذيرفته اند و در گمراهی هستند. و گمراه نمودن آنها يعنی ناکام گذاشتن آنها در رسيدنشان به اهدافشان:

در آیه 27 سوره ابراهیم می خوانیم: « يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ فِي الْآخِرَةِ  وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَ يَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ: خداوند کسانیکه به سخن پایدار (به قرآن) ایمان آوردند را در دنیا و آخرت پایدار نگه می دارد و ستمگران را به ضلالت می کشد (یعنی نمی گذارد به هدف خود برسند). و خداوند کاریکه بخواهد انجام دهد را انجام می دهد».

در آیه 74 سوره غافر می خوانیم:«... يُضِلُّ اللَّهُ الْكَافِرِينَ: خداوند کافرین را به ضلالت ميکشد». یعنی آخر و عاقبت افراد حق ستیز را به شومی و نابودی می کشاند.

در آیه 26 سوره بقره گفته شده خدا فاسقین را به ضلالت می کشد.

در آیه  34 سوره غافر می خوانیم: «... يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُرْتَابٌ: خداوند کسیکه مسرفِ مرتاب باشد را به ضلالت می کشد». یعنی آخر و عاقبت و سرنوشت وی را به شومی می انجاماند. و مسرف مرتاب به معنی کسی است که برای خود تو (که در آیه منظور خداوند باشد) هماتی ایجاد کرده و عشوه گریهائی مبنی بر واقعی نبودن دین و دنیا و آخرت می کند، و زندگی مصرفی و تجملاتی اشرافی را پیشه کرده است.

خلاصه اینکه «ضلالتِ» افراد به دست خودشان است مگر اینکه از مرز عبور کرده باشند و خداوند آنها را در گمراهی خود گمراه کند (يعنی نگذارد در راه و هدفی که دارند به هدف خود برسند). کسانيکه آيات مطرح کردند: افراد بی ايمان، ظالمین، کافرین، فاسقین، و افراد مسرف مرتاب، بودند که خود در گمراهی هستند و نياز نيست کسی آنها را گمراه کند (به آن معنی که نويسنده فهميده).

نویسنده گفت:

" هر که را بخواهد فهم ميدهدد و هر که را که نخواهد نميدهدد " (بقره، 255، 269، 372)،

در هیچیک از آیات مورد اشاره نویسنده گفته نشده: "هر که را بخواهد فهم ميدهدد و هر که نخواهد نميدهدد"، در آیه 255 سوره بقره گفته شده: «لا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاّ بِمَا شَاءَ: بجز به بخشی از دانش وی که خودِ او خواسته به آن دست یابند به چیز دیگری از دانش وی دست نمی یابند». یعنی مثلاً خدا خواسته که انسان به دانش رابطه میان ماده و زمان و مکان پی ببرد و پی برده است. و مثلاً نخواسته که به دانش تبدیل مرده به زنده پی ببرد و نبرده است.

و در آیه 269 بقره گفته شده: « يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشَاءُ»: به کسیکه بخواهد حکمت بدهد حکمت ميدهدد».

در جمله از « ایتاءِ حکمت» صحبت شده نه از دادن "فهم". فهم به معنی "حالی شدن" است، و حِـکـمَـة از حـُکـم، بر وزن فِـعـلَـة با دلالت بر هیئت (متد، الگو، سبک و سازمان، روند و فرایند)، بمعنی: سبک و سازمان و روند و فرایند حل و فصل مسائل و پیش بردن کارها می باشد. و «ایتاء» به معنی: آوردن، و دادن است، و مربوط به موارد مهم و کمياب و يا جدي است، و سختي در آن است.

آخرین آیه مورد اشاره نویسنده که آیه 372 سوره بقره بود نیز در قرآن نیست. (بقره 286 آیه بیشتر ندارد).

نویسنده گفت:

" هر که را بخواهد مسلمان کند دلش را به اسلام مایل میگرداند و هر کس راکه نخواهد دلش در پذیرفتن ایمان سخت میکند " (انعام، 25، 107، 125، کهف، 57، بقره، 70، یونس، 99، و 100، جاثیه، 33).

در آیات مورد اشاره نویسنده فقط یکی از آنها است که تقریباً شباهتی به آنچه نویسنده گفته دارد، و آن آیه 125 سوره انعام است.

آیه 125 سوره انعام نیز در ادامه آیه ماقبل خود است و چنین می باشند: « وَ إِذَا جَاءَتْهُمْ آيَةٌ قَالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتَى مِثْلَ مَا أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ، اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغَارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا كَانُوا يَمْكُرُونَ ـــ فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلاسْلَامِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ: و هر گاه آیه ای برای آنها آمد گفتند ما ایمان نمی آوریم تا اینکه مانند آنچه به پیامبران خدا داده شد به ما نیز داده شود، خدا بهتر می داند که رسالت خود را کجا و چگونه قرار بدهد (یعنی به چه کسی و چگونه بدهد)، کسانیکه مرتکب جرم شدند از طرف خدا خوار خواهند شد و به خاطر نقشه هائی که برای نقش بر آب نمودن دین پیاده کردند مجازات خدا شدید خواهد بود ــــ پس وقتی خدا بخواهد کسی را هدايت کند (یعنی رویه وی را خوب و نیک بکند) سينه وی را برای اسلام باز می کند، و هر که را بخواهد به ضلالت بکشد (یعنی تیپهائی مانند آنهائی که از آنها صحبت کرد را به حال خود رها و مجازات کند) سينه وی را تنگِ خفقان آور می کند، طوريکه گوئی دارد در جو بالا و بالاتر می رود. به اين ترتيب خدا بر کسانيکه ايمان نمیآورند پليدی می گذارد».

چنانکه در آیات می بینیم، صحبت از ایمان آوردن نیست بلکه صحبت از هدایت و ضلالت است، و ضلالت در آیه مربوط به کسانی است که ایمان نمی آورند.

نویسنده گفت:

هر کس را که بخواهد مشمول رحمت خود میکند و میبخشد ، و هر کس را بخواهد عذاب ميدهدد "(آل عمران، 74 و 129، مائده 18)،

آل عمران 74: « يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشَاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ: رحمت خود را برای کسیکه بخواهد ویژه می کند و خدا البته از نظر دادنِ چیزیکه درخواست آن نشده از همه بالاتر است (یعنی فضل وی در همه زمینه هاست)». «رحمت» به معنی: دادن چیزی بکسی که مستحق آن نيست ــ چشم پوشیدن از مجازات کسی که مستحق آن نيست ــ برطرف نمودن آسیب و گزند ــ دادن و کمک نمودن به کسی بیش از کاری که کرده ـــ برخورداری ـــ سلامتی ـــ باران ـــ مهربانی ــ آرزو.  «فضل» بمعنی دادن چیزی به کسی است که درخواست آنرا نکرده است. و «عظیم» به معنی چیزی یا کسی است که بالاتر از آن وجود ندارد.

این آیه بنابر آیات پیش از خود، پاسخی به طایفه ای از یهودیان و مسیحیان است و موضوع آن نیز هدایت و رسالت است. و چیزی که نویسنده گفته در این آیه نیست.

آیه دیگر مورد اشاره نویسنده آیه 129 سوره آل عمران بود:  وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ: هر چه در پدیده های فضائی و در زمین است مال خداست، برای کسیکه بخواهد به انتظار اصلاح شدن به تعویق می اندازد و کسیکه بخواهد را مجازات می کند. و خدا البته مسائل را برای تعیین تکلیف شدن به آینده موکول می کند و بیش از استحقاق نیز می بخشد». این آیه بنابر آیات پیش از خود مربوط به جنگ است، و معنی آن اینست که او (یعنی خدا) تعیین می کند که چه افرادی در چه شرایطی مجازات شوند و به چه کسانی فرصت داده شود. و در کار خدا اصل بر اینست که به هر کسی فرصت یک زندگی ميدهدد و روز رستاخیز حسابرسی می کند.

آیه دیگر مورد اشاره نویسنده آیه 18 سوره مائده بود: وَ قَالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصَارَى نَحْنُ أَبْنَاءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ...: و یهودیان و مسیحیان گفتند: ما فرزندان خدا و دوستان وی هستیم. به آنها بگو: پس چرا شما را به خاطر گناهانتان مجازات میکند؟ شما هم بشری از میان بشرهای دیگری که آفریده می باشید. برای کسیکه بخواهد به انتظار اصلاح شدن به آینده موکول می کند و کسیکه بخواهد را مجازات می کند،...». یعنی خدا تعیین می کند که برای چه گناهی و چه شرایطی به فرد فرصت داده بشود و یا مجازات بشود.

نویسنده گفت:

" هر که را که بخواهد عزیز میکند ، و هر که را بخواهد ذلیل میکند، به هر کس که بخواهد همه چیز ميدهدد و از هر کس که بخواهد همه چیز را میگیرد " (آل عمران، 26، اسراء، 21، 30)،

آل عمران 26: قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ ...: بگو: خدایا! تو مالک حاکمیت هستی، به کسی که بخواهی حاکمیت بدهی ميدهدی، و از کسیکه بخواهی بگیری میگیری. و کسیکه بخواهی عزیز کنی را عزیز می کنی و کسیکه بخواهی خوار کنی خوار می کنی ...». یعنی کسی نمی تواند جلو اراده خدا در کار و تصمیمی که دارد را بگیرد و خدا را شکست بدهد. و چیزیکه آیه گفت درست است. ( و البته در این آیه گفته نشده: از هر کس که بخواهد همه چیز را می گیرد).

اسری 21: « انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَلَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجَاتٍ وَأَكْبَرُ تَفْضِيلًا: ببین که چگونه آنها را (یعنی افراد بی ایمان و با ایمان را) با دادن چیزهای درخواست نشده از همدیگر متمایز نمودیم، و در آخرت درجات و تمایز از همدیگر بزرگتر خواهد بود».

آنچه نویسنده گفته در این آیه نیز نیست و آیه بنابر آیات پیش از خود مربوط به دو گروه دنیاگرا و آخرت گرا می باشد.

اسری 30: « إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا: خدای تو برای کسیکه بخواهد روزی وی را فراخ می کند و اندازه می دهد (یا تنگ می کند)، او بندگان خود را خوب می شناسد و انگیزه فعالیتهای آنها را می داند».

چیزیکه نویسنده گفته در این آیه نیز نیست. و آیه مربوط به یک نفر است (یعنی کم و زیاد نمودن روزی در آیه مربوط به یک نفر است). بنابر آیات قرآن خداوند روزی فردی که بخواهد را کم و زیاد می کند که ببیند در شرایط رفاه و برخورداری و در شرایط ناداری چکار می کند. و عباد جمع عبد برای جمع بستن بنده خدا (یعنی فرد ایماندار) است، (بعبارتی آیه مربوط به ایمانداران است).

نویسنده گفت:

" هر کسی را که خدا ذلیل کند دیگر کسی او را عزیز نمیتواند کرد" (حج، 16و 18،

آیه درست گفته است. کسانیکه خدا آنها را ذلیل کرده مانند فرعون و قوم لوط و قوم عاد و غیره، ذلت آنها همچنان بقوت خود باقی است و کسی نتوانسته آنها را عزیز کند.

نویسنده گفت:

" خداوند هر کسی را که بخواهد فراخ روزی میکند و هر کس را که بخواهد تنگ روزی میکند " (رعد، 26، عنکبوت، 62، روم، 37، سبا، 39، نور، 21، 34، 46)،

در هیچیک از آیات مورد اشاره نویسنده گفته نشده: خداوند هر کسی را که بخواهد فراخ روزی میکند و هر کس را که بخواهد تنگ روزی میکند"، بلکه همه آیات مورد اشاره نویسنده مربوط به یک نفر میباشند (یعنی کم و زیاد نمودن روزی در آیات مربوط به یک نفر است). رعد 26: اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يَقْدِرُ...: خدا برای کسی که بخواهد روزی وی را فراخ و تنگ می کند، (فعل یقدر که به معنی اندازه دادن است در آیه بنابر قرینه خود که یبسط باشد به معنی تنگ نمودن است. و آیه مربوط به یک نفر است. بنابر آیات قرآن خدا روزی فردی که بخواهد آزمایش کند را کم و زیاد می کند که ببیند در شرایط رفاه و برخورداری و در شرایط ناداری چکار می کند). بقیه آیات مورد اشاره نویسنده نیز همینطور هستند: عنکبوت 62: اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ...». روم 37: أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَ يَقْدِرُ...». سبأ 39:  قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ...».

موضوع آیات 21 و 34 و 46 سوره نور نیز که نویسنده به آنها اشاره کرده، خارج از این موضوع است.

نویسنده گفت:

" و ما بعضی از مردم را بر بعضی دیگر برتری درجه دادیم تا عده ای از آنها عده دیگری را به خدمت خود گیرند " (زخرف، 32)،

زخرف 32ــ 35:  أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَةَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا وَرَحْمَةُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ ــــ وَ لَوْلَا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَجَعَلْنَا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمَنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِنْ فَضَّةٍ وَ مَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُونَ ــــ وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْوَابًا وَ سُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِئُونَ ــــ وَ زُخْرُفًا وَ إِنْ كُلُّ ذَلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ: آيا آنها هستند که نعمتهای خدا را تقسيم می کنند. ما ثروتهای آنها را در زندگی دنيا تقسيم کرديم و آنها را (یعنی ثروتهای آنها را) درجاتی بر همديگر برتری داديم (یعنی از نظر کارکرد و کاربرد متمایز نمودیم) تا با هم مبادله دو يا چند جانبه کنند. و بهشت خدا از آنچه جمع می کنند بهتر است ـــ اگر همه مردم (از نظر آفرینشی و حقوق) امت یگانه ای نمی بودند سقف خانه های کسانیکه که به خدا کفر می ورزند و پله هائی که بالای آن سقف میروند را از نقره درست می کردیم  ـــ همینطور برای خانه های آنها درهائی از نقره و تختهائی از نقره که بر آن تکیه بزنند ـــ و همینطور خانه های آنها را با زیور آلات و جواهرات می آرائیدیم. ولی همه اینها کالای زندگی دنیا است و پیش خدا آخرت برای متقین است».

نویسنده گفت:

" آرزو و توقع بیجا در مزیتی که خدا برای بعضی بر بعضی دیگر قائل شده است مکنید " (نساء، 32)،

نساء 32: « وَلا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبْنَ وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللَّهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا: و آرزوی دست نیافتنی هائی که خداوند شماها را با آنها بر یکدیگر (بر همدیگر) متمایز نموده مکنید، برای مردان بهره ای از آنچه با کار و تلاش خود بدست آورده اند می باشد و برای نیز زنان بهره ای از آنچه با کار و تلاش خود بدست آورده اند می باشد. و  فضل خدا را از خدا بخواهید، خدا بر هر چیزی داناست». (تمنی بمعنی آروزی دوردست و دست نیافتنی، و دور از واقعیت و ذهنی می باشد).

قرآن درس اخلاق داده و نویسنده هم با ایراد گیری خود آمده که درس اخلاق بده!

نویسنده گفت:

"بنگر که چگونه بعضی از مردم را بر بعضی دیگر برتری بخشیدیم ، و البته در آخرت برتری بسیار بیشتری به تعضی بر بعضی دیگر خواهیم داد " (اسراء، 21)، (منظور نویسنده از "تعضی" واژه "بعضی" بوده)

پیش از این نویسنده گفت: " هر که را که بخواهد عزیز میکند ، و هر که را بخواهد ذلیل میکند، به هر کس که بخواهد همه چیز ميدهدد و از هر کس که بخواهد همه چیز را میگیرد "، و به آیات: (آل عمران، 26، اسراء، 21، 30)" اشاره کرد، و اینجا چیز دیگری گفته و باز به آیه 21 سوره اسری اشاره کرده است. بهرحال معنی و موضوعیت آیه را پیش از این دیدیم.

نویسنده گفت:

چنین است کار خدا ، که هر آنچه خواسته باشد میکند " (آل عمران، 40)،

آل عمران 40: « قَالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ قَالَ كَذَلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ: (زکریا) گفت: خدایا من از کجا فرزند خواهم داشت در حالیکه من در پیری هستم و همسرم نازا است؟ (مَلَک) گفت: با این وجود خدا چیزیکه می خواهد را انجام می دهد». (واژه « فِعل» مربوط به انجام یک کار است و واژه «عمل» مربوط به انجام همه کارها یا کارهای زیاد).

نویسنده گفت:

" در کرده خدا چون و چرا نمیتوان کرد " (انبیاء، 23)،

انبیاء 22ــ 23: « لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا فَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ ــــ لا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْأَلُونَ».

« اگر در آنها (یعنی در پدیده های فضائی و زمین) خدایانی غیر از خدا می بود بهم می ریختند. خدا مدیر و مدبر هستی از آنچه وصف می کنند به دور است ـــ از هیچیک از آنچه انجام ميدهدد پرسیده نمی شود ولی خودشان (یعنی مشرکین) پرسیده خواهند شد».

 وقتی حادثه ای در طبیعت رخ می داده مشرکین از جمله می گفته اند خدای فلان چیز از خدای فلان چیز حسابرسی نموده و بر وی خشم نموده! و آیه در پاسخ به آنها می گوید اگر در جهان خدایانی می بود نظام هستی بهم می ریخت، و بعد می گوید کسی در جهان نیست که از یک مورد کار خدا هم از وی حسابرسی و پرس و جو کند. (واژه « فعل» مربوط به انجام یک کار است و واژه «عمل» مربوط به تمام کارها یا کارهای زیاد).

نویسنده گفت:

" هیچ مرد و زن مؤمن را در کاری که خدا و رسول او بدان حکم کنند اختیاری نیست " (احزاب، 36)،

احزاب 36: « وَ مَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا».

« برای مرد مؤمن و زن مؤمن روا نیست که وقتی خدا و پیامبر وی مسئله ای را می گذرانند (یعنی قضاوتی برای آنها می کنند) انتخابی برای آنها در امورشان باشد. و هر کسیکه از خدا و فرستاده وی سرپیچی کند خیلی خیلی از دین دور شده است».

یعنی انتخاب برای آنها وجود "دارد" ولی برای آنها روا نیست که بعد از قضاوت خدا و پیامبر برای خود قضاوت دیگری بکنند. و آیه مربوط به اندک مؤمنانی است که مشکلی داشته اند و برای قضاوت به پیامبر مراجعه می کرده اند، و در میان آن اندک، کسانی بوده اند که از داوری پیامبر خشنود نبوده اند، و راه حل دیگری را انتخاب "می کرده اند" (یعنی انتخاب و اختیار برای آنها وجود داشته است، ولی برای آنها روا نبوده است). (البته در دنیا وقتی دادگاهی حکمی صادر می کند کسی حق انتخاب حکم دیگری برای خود ندارد).

نویسنده گفت:

" هیچ مصیبتی به شما نمیرسد مگر به اذن خداوند" (تغابن، 11)،

تغابن 11: « مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ إِلاّ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ مَنْ  يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ: هیچ پیامدی بدون آگاهی خدا (یا خارج از قانون خدا) رخ نمی دهد. هر که به خدا ایمان داشته باشد خدا دل وی را هدایت می کند و خدا به همه چیز شناخت دارد».

واژه «مصیبت (مصیبة)» ترکیبی است از «مصیب (که در اصل مُصوِب است بر وزن مُفعِل، اسم فاعل از مصدر اِصابة)» + «ة (تاء تأنیث یا مبالغه)». مصیبت در اصل به معنی: پیامد، دستاورد، نتیجه و بازتاب طبیعی و منطقی کار و عمل است (ولی بیشتر به دستاوردها و پیامدهای بد و ناگوار اطلاق میشود). و معنی آیه اینست که جهان و رویدادها قانون دارد و قانون